Sabahın Sessizliği ve Kan Testi
Bugün yine Kayseri’nin serin sabahında uyandım. Pencerenin önünde oturup, kahvemi yudumlarken dışarıya bakıyorum. Sokaklar hâlâ uykuda; sadece birkaç kuş cıvıldıyor. Ama içimde bir gerginlik var. Dün doktor randevuma gitmiştim ve kan testimin sonuçlarını bekliyorum.
Hastane koridorları bana her zaman biraz garip gelir. Beyaz duvarlar, tıklayan ayakkabılar, sürekli bir telaş… Ama en çok da kan testlerini hatırlıyorum. Geçen ay yaptırdığım testlerden biri de MCH, yani ortalama eritrosit hemoglobin değerimle ilgiliydi. Doktor bana bunu anlatırken gözlerimin içine bakmış, bir sorun olabileceğini ama panik yapmamam gerektiğini söylemişti. Ama beklerken insanın aklı kendini kaybediyor gibi hissediyor.
Sonuç Kağıdı ve Kalbimin Hızı
Elimde sonuç kağıdı var. MCH değerim normal aralığın biraz altında. Doktorum bana bunun ne demek olduğunu anlattı; kırmızı kan hücrelerimin taşıdığı hemoglobin miktarının biraz düşük olduğunu, bu yüzden bazen yorgun, bazen başım dönük hissedebileceğimi söyledi.
Bunu okurken bir yandan rahatladım, çünkü ciddi bir şey yok, ama bir yandan da hayal kırıklığı hissettim. Kendimi suçluyormuş gibi hissettim, sanki yeterince dikkat etmemişim gibi. Ama sonra kendi kendime dedim ki, herkesin bedeninde inişler çıkışlar olur, önemli olan bunları fark edip kendine iyi bakmak.
Yürüyüş ve Düşünceler
Hastaneden çıkıp eve yürürken Kayseri’nin taş sokaklarında adımlarımı sayıyorum. Her adımda, düşüncelerim biraz dağınık ama bir yandan da netleşiyor. MCH değerimi ve hemoglobini düşünürken, hayatımdaki diğer eksikleri de sorguluyorum. Belki biraz daha dikkatli beslenmeliyim, belki biraz daha fazla uyumalıyım.
O sırada fark ettim ki bu küçük sayı, aslında bedenimle olan ilişkimi gösteriyor. Her kan damlası bir hikâye anlatıyor, her hücre bana kendi sınırlarını fısıldıyor. Hayal kırıklığımla yüzleşiyorum, ama umut da aynı anda içimde büyüyor.
Arkadaşla Sohbet ve Hafif Bir Gülümseme
Öğleden sonra en yakın arkadaşımla buluştum. Ona durumumu anlattım; MCH değerim biraz düşük, ama ciddi değil. Arkadaşım bana bakıp, “Sen hep bu kadar duygusal mısın, yoksa bugün özel mi?” dedi. Gülümsedim. Duygusal olduğum doğru, çünkü hayatı ve kendi sağlığımı ciddiye alıyorum.
Beraber yürürken, gözlerimin içine baktı ve “Ama sen hep iyileşirsin, hep güçlüsün” dedi. İşte o anda, umut hissettim. Küçük bir destek, küçük bir söz, bazen en büyük ilaçtır.
Ev ve Günlüğüm
Akşam olduğunda eve döndüm ve günlüğümü açtım. Kalemimi elime alırken, tüm duygularım birbiriyle çarpışıyor: hayal kırıklığı, korku, ama aynı zamanda hafif bir umut. Kan testlerim, MCH değerim, hemoglobinim… Hepsi birer sayıdan ibaret ama ben onlara bir anlam yüklüyorum.
Yazarken fark ettim ki kendime karşı dürüst olmak, duygularımı saklamamak beni rahatlatıyor. Bedenimin bana verdiği sinyalleri dinlemek, kendimle barışmak demek. Bugün yorgun olabilirim, ama güçlü de olabilirim.
Kapanış
Gecenin sessizliğinde pencerenin önünde oturup, Kayseri’nin ışıklarını izliyorum. MCH değerim bana küçük bir uyarı verdi ama aynı zamanda bana umut da verdi: dikkat et, kendine iyi bak, ama panik yapma. Hayat böyle küçük derslerle dolu ve her ders bir fırsat.
Bazen duygusal olmak kötü değildir, bazen hayal kırıklığı yaşamak da güçlendirir. Ben bugün hem yorgun hem umut doluyum. Ve biliyorum ki, yarın yine kalkıp yürüyüşe çıkacak, küçük adımlarla hem bedenime hem ruhuma iyi geleceğim.
Her kan damlası bir hikâye anlatır, her MCH değeri bir hatırlatmadır: kendini önemse, kendini sev, hayatı hisset.