Kayseri’de Küçük Bir Mutfak, Büyük Bir Soru
“Karınca giren yiyecek yenir mi” hakkında araştırma yapanlar için hazırlanan bu içerikte önemli noktalara değineceğiz.
Kayseri’nin sabahları sert olur. Soğuk hava pencerenin kenarından içeri sızarken mutfakta çayın buharı yükselir, insanın içini biraz olsun yumuşatır. Ben 25 yaşındayım. Hâlâ annemin evinde kalıyorum ama kendimi “evde kalan bir çocuk” gibi hissetmiyorum artık. Daha çok, kendi iç dünyasında sürekli bir şeyleri tartan, düşünen, bazen fazla hassas bir genç yetişkin gibiyim.
O gün de öyle bir gündü.
Sabah erkenden kalkmıştım. Evde sessizlik vardı. Annem pazara gitmişti, babam zaten erken işe çıkar. Mutfağa girdiğimde tezgâhta yarım bırakılmış bir ekmek gördüm. Üzerine biraz tereyağı sürülmüş, yanına da bir parça peynir konmuştu. Basit bir kahvaltıydı ama o an bana inanılmaz huzurlu gelmişti.
Ta ki onları görene kadar.
Beklenmeyen Küçük Misafirler
Ekmek diliminin kenarında ince bir hareketlilik fark ettim. Önce gözüm aldatıyor sandım. Yaklaşınca gerçeği gördüm: karıncalar.
Küçük, sabırlı, sanki kendi yollarını çoktan çizmiş gibi emin adımlarla ekmeğin üzerinde ilerliyorlardı. Bir kısmı kenardan içeri doğru giriyor, bir kısmı peynirin etrafında dönüyordu.
İşte o an durdum.
İçimde garip bir sıkışma oldu. Ne yapacağımı bilemedim. Çünkü mesele sadece karınca değildi. Mesele, o ekmeğin “yenip yenmeyeceği” sorusuna dönüşmüştü bir anda.
Kendi kendime fısıldadım:
“Karınca giren yiyecek yenir mi?”
Soruyu sorarken bile cevabı aramıyordum aslında. Daha çok içimdeki huzursuzluğu bastırmaya çalışıyordum. Ama başaramadım.
İç Sesimle İlk Tartışma
Ekmeye bakarken ikiye bölünmüş gibiydim. Bir yanım “Boş ver, karınca bu, bir şey olmaz” diyordu. Diğer yanım ise iğrenme duygusuyla geriye çekiliyordu.
Aklımdan geçenleri saklayamıyorum artık. Kendimi kandırmayı da sevmiyorum.
“Ya gerçekten bir şey olursa?” dedim kendi kendime.
Bir yandan da açtım. Kahvaltı hazırlamışım, önümde yemek var ama içimden bir şey o yemeğe dokunmama izin vermiyor. Sanki görünmez bir çizgi çekilmiş gibi.
Karıncaların hareketini izledikçe garip bir şekilde onların düzenine hayran kalıyorum. Bir karmaşanın içinde bile bir düzenleri var. Ama yine de içimdeki insan tarafı bunu kabul etmiyor.
Hayal Kırıklığı Küçük Şeylerde Başlıyor
Belki de büyümek böyle bir şeydir diye düşündüm. Küçük şeylerde hayal kırıklığı yaşamak.
Bir ekmek… basit bir kahvaltı… ve bir anda bozulan bir huzur.
İçimde hafif bir kırgınlık oluştu. Sanki dünya bana küçük bir oyun oynamış gibiydi. Açlığım vardı ama iştahım yoktu artık.
O an defterimi açtım. Günlük tutmayı severim. Kelimeler, kafamın içindeki düğümleri çözmeme yardım eder.
Şöyle yazdım:
“Bugün sabah ekmeğin üzerinde karıncalar vardı. Basit bir şey gibi görünüyor ama içimde tuhaf bir kararsızlık yarattı.”
Yazarken bile ne kadar abarttığımı düşündüm. Ama hissettiğim şey abartı değildi. Gerçekti.
Karınca Giren Yiyecek Yenir mi? Sorunun Derinliği
Bir süre mutfağın ortasında öylece durdum. Ekmek hâlâ oradaydı. Karıncalar da.
“Karınca giren yiyecek yenir mi?” sorusu kafamın içinde dönüp duruyordu.
Bu sadece hijyen meselesi değildi artık. Daha derin bir şeydi. Güven meselesi gibiydi. Bir şeyi güvenle yiyebilmek, ona dokunabilmek… basit ama önemli.
Küçükken annem şöyle derdi: “Üzerine düşen sineği alırsan olur, ama içine girdiyse dikkat et.”
Ama karınca? Onun sınırı neredeydi?
İçimdeki çocuk hâlâ net bir cevap arıyordu. Ama yetişkin tarafım hiçbir şeyin o kadar net olmadığını biliyordu.
Kayseri’nin Sessiz Sabahı ve Ben
Pencereyi açtım. Soğuk hava yüzüme vurdu. Kayseri’nin sabahı, insanı düşünmeye zorlayan bir sessizlik taşır. Sokakta nadiren bir araba geçer, uzaktan bir köpek sesi gelir.
O sessizlikte kendi iç sesim daha da yükseldi.
“Bunu gerçekten büyütüyor musun?” dedim kendime.
Belki de evet.
Çünkü mesele ekmek değildi. Mesele, küçük bir şeyin bile günümü nasıl etkilediğiydi.
Hayal kırıklığı dediğim şey, çoğu zaman büyük olaylardan gelmiyor. Küçük detaylar insanı daha çok yoruyor.
İştahın Kaybolması
Ekmekten uzaklaştım. Sandalyeye oturdum. Kahvaltı artık bir anlam taşımıyordu.
İçimde bir boşluk oluştu. Ne dramatik bir olay vardı ne de büyük bir sorun. Ama yine de içimde bir şey kırılmış gibiydi.
“Ben bunu yiyemem,” dedim fısıltıyla.
Bunu söylerken bile kendime biraz kızdım. Çünkü basit bir şeyi büyütüyormuşum gibi hissediyordum. Ama bedenim ve zihnim aynı fikirde değildi.
Bazen insanın mantığı değil, hissi kazanır.
Hatıralar ve Küçük Temizlik Takıntıları
Annemin mutfakta ne kadar dikkatli olduğunu düşündüm. Her şeyi kapatır, açıkta hiçbir şey bırakmaz. Belki de bu yüzden karıncalar bizim evde nadir görülürdü.
Ama bir anlık dalgınlık bile yeterliydi.
Bir anda kendimi çocukluğuma dönerken buldum. Yaz tatillerinde ekmek arası peynir yaparken bile annemin “ört üstünü” dediği anlar geldi aklıma.
O küçük uyarılar şimdi daha anlamlıydı.
Kararın Anı
Bir süre sonra ayağa kalktım. Ekmeye tekrar baktım.
Karıncalar hâlâ oradaydı.
Ama bu kez içimdeki duygu değişmişti. İğrenme değil, kabullenme ile karışık bir uzaklık vardı.
Ekmek artık benim için “yenilecek bir şey” değildi. O anı geçirmişti.
Çöp poşetini aldım. Ekmek dilimini içine koyarken içim biraz burkuldu. Çünkü israf etmek bana her zaman ağır gelmiştir. Ama başka bir seçenek de yoktu.
O an kendi kendime şunu söyledim:
“Bazı şeyler küçük görünür ama geri dönüşü olmaz.”
Küçük Bir Olayın Bende Bıraktığı İz
Sonra mutfağı temizledim. Tezgâhı sildim, etrafı toparladım.
Ama içimdeki his hemen gitmedi.
Gün boyunca o sabahı düşündüm. Karıncalar, ekmek, o anki kararsızlığım…
Aslında bu olay bana şunu göstermişti: hayatın küçük detayları bile insanın ruh halini değiştirebiliyor.
Bazen bir ekmek bile insanın iç dünyasında bir kırılma yaratabiliyor.
Umut, Temizlik ve Yeniden Başlama
Akşam olduğunda yeni bir ekmek aldım. Bu kez daha dikkatliydim. Her şeyi kapattım, düzenledim.
Ama garip bir şekilde içimde bir huzur vardı.
Çünkü günün başında yaşadığım o küçük hayal kırıklığı, bana bir şeyi öğretmişti: kontrol edemediğim şeyler var ve bu normal.
Mutfağa baktım. Sessizdi. Temizdi.
Kendi kendime şunu düşündüm:
“Belki de hayat, bazen küçük karıncalarla bize sabrı öğretmeye çalışıyordur.”
Ve o an içimde hafif bir umut hissettim.
Çünkü her şeye rağmen, yeni bir ekmek vardı. Yeni bir sabah olacaktı.