Atatürk Ortaokulu’nun Adı Ne? Bir Hatıra ve Anlamın Derinliği
Bir Hatıra Başlangıcı
Kayseri’nin her köşesinde, her sokağında bir hatıra vardır. Hani şu insanın hep içinde taşıdığı, bazen çok yakın bir yerden çıkıveren o anılar… Atatürk Ortaokulu da onlardan biri. Bir okulun, sadece dört duvarından ibaret olmadığını, içinde binlerce hayal barındıran bir yer olduğunu ilk kez orada fark etmiştim. Çocukken ne kadar basit görünse de, bugün dönüp baktığımda o okulun bana kazandırdığı anlamların büyüklüğü karşısında, gerçekten şaşkınım.
Geçen gün, kaybolan bir hatıra bulduğum gibi, “Atatürk Ortaokulu’nun adı ne?” diye bir soru çıktı karşıma. O an gözlerim birden büyüdü. Hepimizin içinde belki de hep aynı hisleri taşıyan, biraz kaybolmuş ama bir şekilde her zaman yön veren bir soru bu. “Adı ne?” Bu basit ama anlam yüklü soruyu sormak, hayatımın en değerli zamanlarını geçirdiğim okula bir veda gibi hissettirdi. Ama biraz da bir umut… Okulun adı, tarihinin, geçmişinin ve hatta ruhunun bir yansımasıydı.
Bir Gün, Bir Duygu
İlk günümü hatırlıyorum, Atatürk Ortaokulu’na adım attığımda içimde hem bir heyecan hem de bir korku vardı. Okulun avlusunda yürürken, bir yerden, adeta her adımda yavaşça yayılan bir sıcaklık vardı. O sıcaklık, okulumun, oradaki her öğretmenin ve öğrencinin bana kattığı değerlerin taşıdığı bir anlamdan başka bir şey değildi. Zamanla, o anlamların içinde büyüdüm. Ancak bir sabah, okulun adını duyduğumda, onca yıl sonra… Benim kafamda hiçbir şey yerli yerine oturmadı.
“O kadar yıllık okul, adı ne?” diye düşünürken, okulun adına dair hatırladığım tek şey “Atatürk”tü. Fakat başka bir şey vardı; bu yalnızca bir ad değil, bir simgeydi. “Atatürk Ortaokulu” demek, benim için sadece bir okul ismi değil, bir hayata atılan ilk adımlardan biriydi. Adı ne diye sordum, çünkü bu adı taşıyan okul, beni sadece eğitimle değil, insanlıkla, sevgiyle ve umutla da donatmıştı.
Anlamın Derinliği
Bir gün, okulun bahçesinde yürürken, biraz hüzünlü ama bir o kadar da umutlu bir bakışla, arkadaşımın yanına oturdum. Aramızda pek konuşmazdık ama bugün fark ettiğim bir şey vardı; “Atatürk Ortaokulu’nun adı ne?” sorusu, o kadar basit ve hafif gibi görünse de aslında derin bir anlam taşıyor. Sanki o an bir insanın hayatına dokunabilmek için, o “ad”ın ne kadar önemli olduğunu düşünmeye başlamıştım.
Belki de okul, bize sadece kitapları ve dersleri öğretmemişti; okulumuz, bize geçmişin gücünü, gelecek için umut etmeyi, insan olmanın güzelliğini de öğretmişti. Atatürk Ortaokulu, yalnızca bir okul ismi değil, her birimizin içinde büyüyen bir değer, bir duygu haline gelmişti. Adını anarken, o okulun her köşesinde geçen günlerimin nasıl şekillendiğini düşünmeden edemedim.
Bir Veda Anı
Bir sabah, o eski okul bahçesindeki sessizliğe gözlerimi dikip, “Atatürk Ortaokulu’nun adı ne?” sorusunu tekrar sordum. Adı ne olursa olsun, o okulun bana kattığı değerler hayatım boyunca benimle kalacak. Bu soruyu kendime sormam, bir bakıma geçmişi, anıları, okulumun bana sunduğu tüm güzellikleri tekrar düşünmemi sağladı. Belki de o an, ne zaman büyümeye çalışsak, geçmişin bize neler kazandırdığını hatırlamak gerekir.
Okulun adı, yalnızca bir etiket olmaktan çok daha fazlasıydı. Atatürk’ün mirası, o okulun sıralarına oturdukça, kafama kazınan ilk izlenimlerin ardında büyüyen duygularla birlikte hep taşıyacağım bir değer oldu. Atatürk Ortaokulu’nun adı ne? Bu soru, geçmişin, bugünün ve geleceğin bir yansımasıydı. Ve ben, o soruyu sormanın bile bir anlam taşıdığına inanıyorum.
Sonuçta Ne Kaldı?
İşte o okulun adı, her geçen yıl bana biraz daha derin anlamlar kattı. Adı, orada geçirdiğimiz her anın izlerini taşıyan bir simgeydi. Ne zaman bir başarı elde etsem, ne zaman zor bir dönem atlatsam, o okulun adını, onun içinde büyüdüğüm duyguyu hep hatırladım. Adı ne olursa olsun, Atatürk Ortaokulu’ndan aldığım değerler ve umutla, her geçen gün bir adım daha ilerliyorum. Ve belki de “Adı ne?” sorusunun cevabı, aslında herkesin içinde kendine özgü bir anlam taşıyor.