Sizi Cur’da “Diş filmleri nelerdir” konusuyla ilgili özenle hazırlanmış bu içeriğe bekliyoruz.
Kayseri’nin Soğuk Sabahında Başlayan Hikâye
Okumaya Değer: Diyarbakır'ın kaç köyü var ?
Sabahın erken saatleriydi. Kayseri’nin o keskin, içe işleyen soğuğu odamın camına vuruyor, sanki dışarıda değil de içimde bir yerlerde buz tutuyordu. Yatağın kenarında oturmuş, elimle yanak kemiğime bastırıyordum. Ağrı bazen öyle bir noktaya geliyor ki, sadece dişin değil, insanın sabrı da zonkluyor. Benimki de o noktadaydı.
25 yaşındayım. Günlük tutmayı seviyorum çünkü bazı şeyler konuşarak değil, ancak yazınca hafifliyor. Ama o sabah yazacak kelime bulamıyordum. Çünkü ağrı, kelimeleri bile susturmuştu.
Aklımda tek bir düşünce vardı: dişçi.
Kendimi toparlayıp dışarı çıktım. Karla karışık ince bir rüzgâr yüzümü keserken içimde garip bir duygu vardı; hem korku hem de garip bir umut. Belki de bu ağrıdan kurtulacağım düşüncesi bile insana küçük bir mutluluk kırıntısı bırakıyordu.
Klinik Kapısında Beklerken
Diş kliniğinin önüne geldiğimde, kapının camında kendi yansımamı gördüm. Göz altlarım çökmüş, yüzüm biraz solmuştu. Sanki ağrı sadece dişimi değil, bütün ifademi çalmıştı.
İçeri girdiğimde antiseptik kokusu beni karşıladı. O kokuya hiç alışamadım. Ne zaman bir diş kliniğine girsem, çocukluğumdan kalan bir tedirginlik geri gelir. O an insan, yaşının kaç olduğunun bir önemi olmadığını anlıyor.
Sıramı beklerken elim telefona gitti ama hiçbir şey okuyamadım. Düşüncelerim sürekli aynı noktaya dönüyordu: “Ya ciddi bir şey varsa?”
Tam o sırada içeriden ses geldi:
“Sıradaki hasta.”
Kalbim hafifçe hızlandı.
Sandalyeye Oturduğum An
Diş koltuğuna oturduğumda her şey daha da gerçek oldu. Tavan ışığı gözlerimi hafifçe yakıyordu. Doktor eldivenlerini takarken bana baktı ve sakin bir sesle sordu:
“Neresi ağrıyor?”
Sol alt çenemi işaret ettim. Kelimeler boğazımda düğümlendi. Sanki ağrıyı tarif edersem daha da büyüyecekmiş gibi hissettim.
Doktor kısa bir incelemeden sonra başını salladı.
“Önce bir diş filmi çekmemiz gerekiyor.”
O an zihnimde bir soru belirdi: Diş filmleri nelerdir? Daha önce duymuştum ama hiç bu kadar önemli bir cümle gibi hissettirmemişti.
Diş Filmleri Nelerdir? O Anın İçinde Öğrendiğim Gerçek
Beni başka bir odaya aldılar. Duvarlar beyazdı, ışık biraz daha sertti. Hemşire sakin bir şekilde cihazı hazırlıyordu. Ben ise bir yandan merak ediyor, bir yandan da içten içe geriliyordum.
Tam o sırada dayanamadım ve sordum:
“Diş filmleri nelerdir?”
Hemşire gülümsedi. Sanki bu soruyu her gün onlarca kez duyuyordu ama yine de sabırla açıkladı:
“Diş filmleri, dişlerin ve çene kemiğinin iç yapısını görebilmemizi sağlayan görüntülerdir. Ağrının sebebini, çürüğü, iltihabı ya da gömülü dişleri anlamak için kullanılır.”
O an içimde garip bir rahatlama oldu. En azından görünmeyen şey artık görünür olacaktı.
Ama asıl öğrenmeye başladığım şey, bunun sadece teknik bir işlem olmadığıydı.
Panoramik Film ve Hayatın Geniş Açısı
Cihazın karşısına geçtiğimde bana “ısırma aparatı” verdiler. Bir süre sabit durmam gerektiğini söylediler.
Panoramik film dedikleri şey, tüm ağzın tek bir karede görünmesini sağlıyormuş. Tüm dişler, çene, kökler… Hepsi.
Bir anda düşündüm: Keşke hayat da böyle bir film olsa. Her şeyi tek bakışta görebilsek. Nerede kırılma var, nerede ağrı var, nerede yanlış var… Hiç saklanmasa.
Cihaz çalışırken içimden sadece şunu geçirdim: “Benim içimde de görünmeyen ne çok şey var.”
O ışık yanıp söndüğünde, sanki sadece dişlerim değil, içimdeki bazı düğümler de görünür hale geliyordu.
Bitewing Film ve Küçük Detayların Önemi
Sonra bir başka film türünden bahsettiler: bitewing.
Bunu çekerken dişlerin arasındaki küçük çürükler bile ortaya çıkıyormuş. Dışarıdan bakınca hiçbir şey yok gibi görünen yerlerde bile sorunlar olabiliyormuş.
O an istemsizce düşündüm. İnsan ilişkileri de böyle değil miydi?
Dışarıdan bakınca her şey normal görünürken, aslında en büyük kırılmalar küçük aralarda gizli olabiliyordu.
Belki de benim ağrım sadece bir dişten ibaret değildi. Belki uzun zamandır görmezden geldiğim şeylerin toplamıydı.
Periapikal Film ve Köklerin Hikâyesi
Bir de periapikal film vardı. Bu, dişin kökünü ve çevresindeki dokuyu gösteriyormuş.
“Kök” kelimesi zihnimde farklı bir yankı yaptı. Çünkü kök, sadece dişin değil, insanın da en derin tarafıydı.
Bazen insan kendi köklerini bile ihmal ediyordu. Ben de öyleydim belki.
Kendime bile itiraf edemediğim yorgunluklar, ertelenmiş duygular, birikmiş kırgınlıklar…
Belki de ağrı, sadece bir uyarıydı. “Buraya bak” diyen sessiz bir çağrı.
Bekleme Odasında Geçen Sessiz Dakikalar
Filmler çekildikten sonra tekrar bekleme odasına geçtim. Bu kez içimde garip bir sakinlik vardı. Çünkü artık belirsizlik yoktu. En azından bir şeyler görünür hale gelmişti.
Pencereden dışarı baktım. Kayseri’nin gri sabahı biraz daha açılmıştı. İnsanlar yürüyordu, hayat akıyordu.
Ben ise o an, kendi içimde duruyordum.
Telefonumu çıkarıp defter uygulamasını açtım. Yazmaya başladım:
“Bazen insanın ağrısı, sadece bedeninde olmaz…”
Yarım bıraktım. Devam edemedim.
Çünkü o cümle daha büyüktü, tamamlanması için zamana ihtiyacı vardı.
Doktorun Açıklaması ve Gerçeğin Yüzü
Sonunda doktor beni tekrar çağırdı. Elinde görüntüler vardı.
“Şurada bir çürük var,” dedi. “Sinire yakın. Bu yüzden ağrı yapıyor.”
O an garip bir rahatlama hissettim. Çünkü en azından adı konmuştu. Belirsizlik bitmişti.
Ama aynı zamanda küçük bir hayal kırıklığı da vardı. Çünkü ihmal etmişim.
Doktor tedavi planını anlatırken ben sadece dinledim. Kelimeler arasında kaybolmadan, bu kez gerçekten duyuyordum.
Ve içimden şunu geçirdim: “Keşke bazı şeyleri daha önce fark etseydim.”
Geri Dönüş Yolunda İç Sesim
Klinikten çıktığımda hava biraz daha yumuşamıştı. Soğuk hâlâ vardı ama eskisi kadar keskin değildi.
Yürürken çenem hafif hafif sızlıyordu ama bu kez farklıydı. Bu sızı, bilinmezlikten değil, çözümün başlangıcından geliyordu.
İçimde karmaşık bir duygu vardı. Hayal kırıklığı, çünkü kendime iyi bakmamıştım. Ama aynı zamanda umut, çünkü artık neyle karşı karşıya olduğumu biliyordum.
Yolda yürürken tekrar düşündüm: Diş filmleri nelerdir?
Artık sadece bir tanım değildi benim için. İçimi gösteren, görünmeyeni açığa çıkaran bir pencereydi.
Cur olarak her zaman en iyi içeriği sunmak için çalışıyoruz. “Diş filmleri nelerdir” konusunda daha fazlası için takipte kalın!
Kendime Yazdığım Son Not
Eve döndüğümde montumu bile çıkarmadan masaya oturdum. Defterimi açtım.
Bu kez yazdım:
“Bazen insanın içi de dişleri gibi olur. Dışarıdan sağlam görünür ama içinde saklı çatlaklar vardır. Ve bazen o çatlakları görmek için bir film gerekir. Bir ışık. Bir duruş.”
Kalemi bıraktım.
Pencereye baktım. Kayseri’nin gökyüzü açılıyordu.
Ve ben ilk kez uzun zamandır, içimdeki ağrının sadece bir son değil, aynı zamanda bir başlangıç olduğunu hissediyordum.