Giriş – Bir Asansörde Karşılaştık
Bazen bir asansör, iki insanın hayatında sadece birkaç saniye süren bir yolculuktan fazlası olur. O küçük kutunun içinde zaman geçer, ruhlar kaybolur, kalpten kalbe bir bağ kurulur. Bugün sizlere anlatmak istediğim şey, aslında bir asansörün ne olduğundan çok, içinde ne hissettirdiğinden, nasıl farklı bakış açılarına ev sahipliği yaptığından… Bu hikâye, insanları tanımanın, anlamanın ne kadar önemli olduğunu, bazen tek bir anın bile bir ömre bedel olabileceğini gösteriyor. Hazır mısınız?
Bir Sabah Yolu – Asansörün İçinde İki Farklı Dünya
O sabah, Elif, büyük bir heyecanla işe gitmek üzere evinden çıkarken, kahvemi alıp hızlıca hazırlandım. Günün başlangıcında her şey yolunda gibiydi. Ancak, bir asansörde karşılaştım. Elif’le. İki farklı hayat, birbirinden farklı bakış açıları… Asansörde sadece birkaç saniye geçireceğimiz, ama bir ömür boyu unutmayacağımız bir an.
Elif, iş hayatında başarılarıyla tanınan bir kadın. Her hareketi planlı, her adımı hesaplı, her sözü düşündükçe söylenen biri. Bugün iş dünyasında yeni bir projeye başlamanın heyecanıyla doluydu. Ben ise, daha rahat bir tavırla, insana odaklanmış bir hayat sürdüren bir adamdım. Çoğunlukla başkalarının duygularına değer vererek, onları anlamaya çalışan bir yaklaşımım vardı. Bizim dünyamız, farklıydı. Ama bir asansörün içinde bulduğumuz bu an, o farklı dünyaların kesişme noktasıydı.
İlk Durak – Erkeklerin Çözüm Odaklı Yaklaşımı
Asansör kapıları kapandığında, birkaç saniye boyunca sessiz kaldık. Derken ben, ilk hamleyi yaparak konuşmaya başladım. Konu, yeni bir iş projesiyle ilgiliydi. Sadece çözüm odaklı düşünerek, hangi stratejilerin daha verimli olabileceğinden bahsettim. “İlk önce hedefleri netleştirip, adım adım ilerlemek gerek,” dedim. “Bu işin sonunda başarıya ulaşmak için doğru adımlar atmak lazım.”
Elif biraz şaşırmış gibi göründü, ama sonra gözlerinde bir parıltı belirdi. Aslında onun iç dünyasında çok başka şeyler dönüyordu. Bunu hissedebiliyordum. Erkeklerin çözüm odaklı yaklaşımının genellikle çözüm bekleyen sorunları daha hızlı şekilde halletmeye dayalı olduğunu bildiğim için, bu tarzda konuşmak, onun rahatlamasına yardımcı olmuştu. Ancak Elif’in kafasındaki sorular sadece stratejiyle ilgili değildi.
İkinci Durak – Kadınların Empatik Yaklaşımı
Asansör biraz daha yükseldi ve Elif, sözümü keserek kendi düşüncelerini dile getirmeye başladı. “Gerçekten çok doğru söylüyorsun,” dedi, “Ama ben her zaman insanlar arasında bir bağ kurmanın, duygusal olarak onları anlayabilmenin de önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü bir proje sadece planla, stratejiyle değil; insanlar arasındaki güçlü bağlarla da ilerler.”
Bunu duyduğumda, bir anda tüm düşüncelerim değişti. Elif, işin özünü anlatıyordu. Bir projenin, yalnızca işlem ve hedeflerle değil, aynı zamanda ilişkilerle de inşa edilmesi gerektiğini vurguluyordu. Kadınlar, her zaman empatik bir yaklaşım sergileyerek, işin duygusal yönünü ve ilişkisel tarafını unutmazlar. Bir ekip, sadece birlikte çalışmaktan değil; birbirini anlayarak, destekleyerek de güçlenir.
Bir an sessiz kaldık. Elif’in sözleri, bana gerçekten derin bir bakış açısı kazandırmıştı. Belki de asansörün içinde geçirdiğimiz o kısa süre, her birimizin farklı bakış açılarını, çözüm odaklılıkla empatiyi nasıl dengeleyebileceğimizi gösteriyordu.
Son Durak – Bir Asansör ve Birçok Farklı Dünya
Asansör nihayet en üst kataya ulaştığında, kapılar açıldı. Elif ve ben, kendi dünyalarımıza adım atmaya hazırlıyorduk. Ama bir şey vardı, bir bağ kurulmuştu, sessizce. Bir asansör, belki de sadece birkaç saniye süren bir yolculuktan ibaretmiş gibi görünse de, içeride yaşadıklarımızda çok daha fazlası vardı.
Asansör, sadece bir taşıma aracından çok daha fazlasıydı. O, bizlerin dünyaları arasındaki bir köprüydü. Her yolculuk, her hareket, her düşünce başka birini anlamaya çalışırken bizi daha yakınlaştırır. O kısa an, bize şunu hatırlatıyordu: Farklı bakış açılarına sahip olmak, birbirimizi daha iyi anlamamızı sağlar. Bazen çözüm odaklı düşünmek, bazen empati yapmak, bazen de sadece dinlemek gerekir.
Bir sonraki asansör yolculuğunuzda, kendinize bir soru sorun: “Ben hangi dünyada yaşıyorum ve bu yolculukta nasıl bir iz bırakmak istiyorum?”
Elif’in ve benim hayatımda asansör, sadece bir araçtı. Ama belki de içindeki insanlar, onu çok daha anlamlı hale getiren şeydi. Peki, sizin için bir asansör ne ifade ediyor?